Οι διμερείς ρυθμίσεις για εκατοντάδες χιλιάδες οφειλέτες δανείων ως εκτελεστοί τίτλοι αλλάζουν τους όρους του παιχνιδιού υπέρ των πιστωτών σύμφωνα με τις αλλαγές του υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών. Ουσιαστικά προχωρά η ....ταχύτερη είσπραξη των οφειλών, αλλά οι εγγυήσεις για τον δανειολήπτη παραμένουν το μεγάλο ζητούμενο.
Η ρύθμιση ενός «κόκκινου» δανείου θα έπρεπε να σημαίνει μια πραγματική δεύτερη ευκαιρία. Μια συμφωνία που θα επιτρέπει στον οφειλέτη να ανακτήσει την οικονομική του ισορροπία, να εξυπηρετήσει τις υποχρεώσεις του με βάση τις πραγματικές του δυνατότητες και να διατηρήσει την περιουσία του.
Με το νέο πλαίσιο όμως γεννάται ένα κρίσιμο ερώτημα: μήπως η ρύθμιση μετατρέπεται σε έναν ακόμη μηχανισμό πίεσης εις βάρος εκείνου που ήδη βρίσκεται σε οικονομική αδυναμία;
Η πρόβλεψη να αποκτούν οι διμερείς συμφωνίες ρύθμισης ισχύ εκτελεστού τίτλου αλλάζει ουσιαστικά τα δεδομένα. Εφόσον ο δανειολήπτης δεν τηρήσει τη συμφωνία και συντρέχουν οι νόμιμες προϋποθέσεις, ο πιστωτής θα μπορεί να προχωρήσει σε αναγκαστική εκτέλεση χωρίς να απαιτείται προηγουμένως νέα έκδοση διαταγής πληρωμής.
Με άλλα λόγια, μια συμφωνία που υπογράφεται για να διευθετηθεί ένα χρέος μπορεί, εάν δεν εξυπηρετηθεί, να αποτελέσει τη βάση για την ταχύτερη διεκδίκηση της οφειλής.
Πού βρίσκεται, όμως, η ουσιαστική προστασία του πολίτη; Ποιος διασφαλίζει ότι το υπόλοιπο της οφειλής είναι σωστό, ότι οι τόκοι και οι χρεώσεις είναι νόμιμοι και ότι οι όροι της ρύθμισης είναι πραγματικά βιώσιμοι; Και τι συμβαίνει όταν ο δανειολήπτης χάσει τη δουλειά του, μειωθεί το εισόδημά του ή αντιμετωπίσει μια έκτακτη οικονομική δυσκολία;
Η υπογραφή μιας συμφωνίας δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως λευκή επιταγή προς τον πιστωτή. Ούτε μπορεί η ανάγκη ταχύτερης είσπραξης να οδηγεί σε ένα πλαίσιο όπου ο πολίτης αναγκάζεται να αποδεχθεί δυσμενείς όρους υπό τον φόβο ότι διαφορετικά θα βρεθεί αντιμέτωπος με την απώλεια της περιουσίας του.
Το πρόβλημα δεν είναι η νόμιμη διεκδίκηση των απαιτήσεων. Είναι η απουσία επαρκών και ξεκάθαρων εγγυήσεων που θα διασφαλίζουν ότι ο δανειολήπτης μπορεί να αμφισβητήσει την απαίτηση και να προσφύγει αποτελεσματικά στη Δικαιοσύνη.
Η προστασία της κύριας κατοικίας, η διαφάνεια στους υπολογισμούς και η δυνατότητα ουσιαστικής δικαστικής άμυνας δεν μπορούν να αποτελούν δευτερεύοντα ζητήματα.
Μια ρύθμιση που δεν αφήνει πραγματικό περιθώριο άμυνας στον αδύναμο οφειλέτη κινδυνεύει να γίνει όχι δεύτερη ευκαιρία, αλλά προθάλαμος αναγκαστικής εκτέλεσης.
Γιατί η κοινωνική δικαιοσύνη δεν κρίνεται από το πόσο γρήγορα εισπράττεται ένα χρέος, αλλά και από το αν ο πολίτης έχει πραγματική δυνατότητα να προστατεύσει το σπίτι, την περιουσία και την αξιοπρέπειά του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.