Το υπερεγώ του Έλληνα

«Αυτή είναι η Ελλάδα» είχε αναφωνήσει πριν μερικά χρόνια από το βήμα της Βουλής ο πρώην πρωθυπουργός, Κώστας Σημίτης, φράση που είχε προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις. Ελάχιστοι τότε αντιλήφθηκαν το βαθύτερο νόημα που εμπεριείχε η τοποθέτηση του πρώην πρωθυπουργού και έμειναν στην επιφανειακή κριτική -επιπέδου καφενείου-, όπως όλα τα θέματα αντιμετωπίζονται στην Ελλάδα. Το τελευταίο χρονικό διάστημα όμως, και με αφορμή το βιβλίο του κ. Θεόδωρου Πάγκαλου, «όλοι μαζί τα φάγαμε», ανασύρεται στην επιφάνεια όλο και πιο έντονα το περιεχόμενο της φράσης του Κώστα Σημίτη.
Η οικονομική κρίση είναι μια ....
αφορμή να ξεκινήσει μια συζήτηση στην χώρα μας, ως προς το τι Ελλάδα θέλουμε, από δω και πέρα, καθώς και πώς μπορούμε να διαμορφώσουμε ένα ευοίωνο μέλλον. Αντικειμενικά ζούμε σε μια χώρα όπου το «υπερεγώ του Έλληνα» είναι αυτό που κυριαρχεί, σε μια καθυστερημένη κοινωνία, βουτηγμένη στην λάσπη της υποκρισίας που προσκυνά την ιδεολογία του ‘εγώ’ και όχι του ‘εμείς’. Πάντοτε χρησιμοποιούσαμε μανιχαϊστικά διλήμματα, προσπαθούσαμε να επιβάλλουμε την δήθεν καθαρότητα και ανωτερότητα του «Έλληνα», υβρίζοντας και γελοιοποιώντας όσους ήταν αντίθετοι από εμάς. Οι συνωμοσιολογίες φυσικά, είναι καθημερινό φαινόμενο ενώ είναι προφανές ότι πάσχουμε από την τρομερή αρρώστια του «λαϊκισμού». Όλοι οι πολιτικοί μας ταυτίζονται με τον «λαό», αφού είναι ο ‘πελάτης’ που τους επιφέρει τα αναγκαία ψηφουλάκια.

Όπως πολύ εύστοχα έχει πει ο Χρήστος Γιανναράς, είμαστε δέσμιοι της «δικτατορίας της ετικέτας», αγωνιούμε να αποδείξουμε ότι ανήκουμε κάπου, αγοράζουμε κινητό 600 ευρώ, αλλά ταυτόχρονα δεν έχουμε χρήματα για να βάλουμε κάρτα, επιλέγουμε για μπάνιο την Ψαρρού αράζοντας στην πετσέτα αλλά πηγαίνουμε μπροστά από το Nammos να βουτήξουμε ώστε να πάρουμε δόση από το lifestyle, απεργούμε μόνο όταν ακουμπήσουν τα συμφέροντα μας, μισούμε τους δημοσίους υπαλλήλους αλλά όλοι θα θέλαμε να είμασταν ένας από αυτούς, αγανακτούμε για τα 3 ευρώ του φραπέ, αλλά καθόμαστε τρεις ώρες στην καφετέρια και δεν είμαστε ρατσιστές διότι οι «άλλοι είναι μαύροι»!

Ετσιθελισμός, εγωκεντρισμός, αρπαχτή, λάδωμα, ρουσφέτια, μοιρολατρία είναι μερικές από τις λέξεις που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της καθημερινότητας ενώ αντίστοιχα η αλληλεγγύη, η συμμετοχή, ο εθελοντισμός ισχνή μειοψηφία και ελάχιστες εξαιρέσεις του σκληρού κανόνα. Όταν λοιπόν, η Ελλάδα αποβάλλει την νοοτροπία του «ελληναρά» ή «αποκτήσει οργανωμένο κράτος και πεφωτισμένη ηγεσία», όπως πολύ σοφά έγραψε ο Αντώνης Καρακούσης ίσως κάτι αλλάξει. Φυσικά και υπάρχει και σήμερα η Ελλάδα που δημιουργεί, που διαβάζει, που ενημερώνεται, αλλά δυστυχώς συνθλίβεται στον βάλτο της καθημερινότητας που προαναφέραμε.

Ο κορυφαίος φιλόσοφος, Στέλιος Ράμφος, έχει πει ότι η ‘γενιά του Πολυτεχνείου’ είναι αυτή που ευθύνεται κατά κύριο λόγο, για τα σημερινά δεινά της χώρας μας, εγώ θα προσθέσω αυτό που έχει γράψει η Λένα Διβάνη, ότι είμαστε η ‘γενιά του καναπέ’, αλλά αν δεν ξεσηκωθούμε, σε λίγο, θα μας πάρουν και τον καναπέ! Η Ελλάδα, ιστορικά, έχει αποδείξει ότι όταν λειτουργεί συνολικά πετυχαίνει εξαιρετικά αποτελέσματα. Στο χέρι μας είναι να το πράξουμε και πάλι. 





* Του Γιάννη Πανταζόπουλου *


protagon.gr